Mistrzostwa Europy w Decathlonie IMF

Pierwsze zawody w Decathlonie (wówczas Hexathlon) miały miejsce 4 września 1992 roku w Lanzendorfie w Austrii. Ta uniwersalna dyscyplina sportowa zyskała sobie wielu zwolenników a liczba ich ciągle wzrasta. W latach poprzednich Dacathlon był kilka razy poprawiany, a swoja obecna formę otrzymał w roku 2001.
W rok po rozpoczęciu biegu sztafetowego po Europie (1999), Decathlon stal się oficjalnymi Mistrzostwami Europy osób niepełnosprawnych.

Historia Decathlonu

  • 1992 I.Lanzendorf (A); II. Miedzywodzie (PL); III. Retz (A)
  • 1993 IV. Lanzendorf (A), V. Szczecin (PL), VI. Retz (A), VII. Sopron (H)
  • 1994 VIII. Lanzendorf (A), IX. Ivanc (H), X. Miedzywodzie (PL) XI. Kraków (PL), XII. Sopron (H), XIII. Retz (A).
  • 1995 XIV. Lanzendorf (A), XV. Sopron (H), XVI. Retz (A), XVII. Szczecin (PL) XVIII. Kraków (PL), XIX. Ivanc (H)
  • 1996 XX. Lanzendorf (A), XXI. Kraków (PL), XXII. Retz (A), XXIII. Sopron XXIV. Miedzywodzie (PL), XXV. Ivanc (H).
  • 1997 XXVI. Ivanc (H) XXVII. Kraków (PL), XXVIII. Lanzendorf (A)
  • 1998 XXIX. Gryfino (PL) XXX. Retz (A) XXXI. Mohacs (H)
  • 1999 XXXII. Miedzywodzie (PL), XXXIII. Sopron (H), XXXIV. Templin
  • 2000 XXXV. Bystré (CZ) XXXVI. Slesin (PL), Mistrz Europy: KRAKOW (PL)
  • 2001 XXXVII. Szczerców (PL); XXXVIII. Szczawnica (PL), Mistrz Europy: SZCZAWNICA (PL)
  • 2002 XXXIX. Sopron (H); XL. Lanzendorf (A), Mistrz Europy: SZCZAWNICA (PL)
  • 2003 XLI. Nidzica (PL) XLII. Tuchorice (CZ), Mistrz Europy: DZIALDOWO (PL)
  • 2004 XLIII. Templin (D); XLIV. Kraków (PL) Mistrz Europy: DZIALDOWO (PL)
  • 2005 XLV. Sisak (Kroatien) Mistrz Europy: DZIALDOWO (PL)
  • 2006 XLVI. Rewal (Polska), Mistrz Europy: Działdowo (PL)
  • 2007 XLVII. Sopron (Węgry), Mistrz Europy: Sopron (H)

Nazwa Calix Fortium (puchar dzielnych) nawiązuje do rzymskich odznaczeń (np. Corona muralis, Corona navalis etc). Celem imprezy jest zainteresowanie sportem dużej liczby osób przez dłuższy okres czasu. Zawody te odbywać się będą w trzech rundach. Dwie pierwsze odbywać się będą na własnym terenie korespondencyjnie. W rundzie finałowej uczestniczyć będzie 150 zawodników z 25 zespołów. Głównym trofeum jest właśnie Calix Fortium. Pierwsza runda przewidziana jest na miesiąc maj. Finał odbędzie się na Węgrzech we wrześniu 2007 – Mistrzostawa Europy.

  • największe zawody sportowe dla osób niepełnosprawnych i grup integracyjnych
  • nieograniczona ilość uczestników
  • minimalne koszty uczestnictwa
  • równe szanse dla wszystkich uczestników
  • zawody dla każdego bez względu na stopień upośledzenia i sprawności fizycznej
  • uznawanie wartości nawet najniższego rezultatu
  • europejski (światowy) ranking uczestników i zespołów

OPIS ROZGRYWANIA KONKURENCJI

Runda pierwsza
1. Bieg 50 m: każdy zawodnik przebieg dystans dwa razy. Czas mierzony z dokładnością do 0,01 sekundy. Dystans można pokonać na wózku inwalidzkim. W protokole należy podać wyniki obu biegów.

2. Skok w dal: każdy zawodnik wykonuje trzy skoki. Rezultat należy mierzyć od miejsca odbicia. Można skakać z rozbiegu lub z miejsca. Zawodnik na wózku ustawia tylną oś wózka na linii odbicia. Zawodnik chwytając oburącz za koła wykonuje jeden ruch obiema rękami, powodując przemieszczenie wózka do przodu. Odległość od linii startu do tylnej osi w miejscu zatrzymania wózka stanowi wynik zawodnika. W protokole należy podać wyniki wszystkich trzech skoków.

3. Rzut lub pchnięcie kulą: zawodnicy używają kuli 4 kg. Każdy zawodnik pcha, lub rzuca kulę w dowolny sposób (nawet oburącz), trzykrotnie. Zawodnicy na wózku dojeżdżają dużymi kołami maksymalnie do obręczy koła, lub linii wyrzutu. Małe koła mogą znajdować się poza tym kołem, lub przed linią wyrzutu.

4. Rzuty do kosza: wysokość kosza najlepiej w granicach 1,5 – 2,0 metrów. Licząc od tablicy kosza zaznaczone są cztery odległości; 1, 5 m, 2,5 m, 3,5 m, oraz 4 metry. W zależności od wybranej odległości trafienie do kosza ma inną wartość punktową. 1,5 m = 1 pkt, 2,5 m = 2 pkt, 3,5 m = 5 pkt, 4,0 metry = 10 pkt. Każdy zawodnik ma do dyspozycji dziesięć rzutów z dowolnej odległości. Odległości rzutów można zmieniać dowolną ilość razy. Zawodnik na wózku ustawia wózek tylną osią na linii rzutu. W protokole konkurencji w kolejnych rzutach należy wpisać cyfrę oznaczającą tylko pełne metry odległość rzutu np. 1 dla 1,5m; 2 dla 2,5 m; 3 dla 3,5 m, oraz 4 dla odległości czterech metrów. Jeżeli rzut nie został trafiony stawiamy znak X.

Runda druga
1. Bieg 200 m: czas mierzony z dokładnością do 0,01 sekundy. Dystans można pokonać na wózku inwalidzkim.

2. Rzut piłeczką: zawodnicy używają piłeczek tenisowych. Każdy zawodnik rzuca kulę w dowolny sposób (nawet oburącz), trzykrotnie. Zawodnicy na wózku dojeżdżają dużymi kołami maksymalnie do linii wyrzutu. Małe koła mogą znajdować się przed linią wyrzutu.

3. Skok wzwyż: najniższa wysokość poprzeczki nie jest zdefiniowana, bo nawet wynik 20 cm jest dla niektórych ich rezultatem. Zawodnik nie musi koniecznie skakać, wystarczy, że przeniesie nogi pojedynczo ponad porzeczką na drugą stronę. Skoki na główkę (tygrysie) są nie dozwolone. Zawodnik ma na różnych wysokościach różne ilości prób i w zależności od tego kończy konkurencje po wykonaniu takiej ilości nieudanych skoków, jaka jest danej wysokości przypisana. Do wysokości 50 cm zawodnik ma tylko jedną próbę. Od 60 do 100 cm przysługują dwie próby. Od wysokości ponad 100 cm, trzy próby. Poprzeczka jest podnoszona do wysokości 120 cm, co 10 cm, od 125 cm o 5 cm.

Skok wzwyż na wózkach (dyscyplina zastępcza): wózek ustawia się tylną osią w odległości 100 cm od poprzeczki. Na kolanach zawodnika znajduje się piłka lekarska o wadze 5 kg. Zawodnik wsuwa dłonie pod piłkę i jednym ruchem wyrzuca piłkę w górę ponad poprzeczkę. W pierwszej próbie poprzeczka znajduje się na wysokości 120 cm, co odpowiada skokowi na wysokości 20 cm. Ogólna zasada otrzymywania wyniku brzmi: przerzucona wysokość minus 100 cm.

Oznaczenie symboli na protokole:
X – skok nie udany
O – skok udany
— – zawodnik wysokość opuszcza (chce skakać wyżej)
XO – skok udany w drugiej próbie
XXO – skok udany w trzeciej próbie

4. Strzały na bramkę: „bramkę” sporządza organizator w ramach swoich możliwości. Mogą to być cztery płyty np. drewniane o wymiarach 50 x 50 cm albo wiadro pojemności 10 litrów. Odstęp pomiędzy płytami wbitymi w ziemię lub wiadrami napełnionymi wodą wynosi 50 cm. Stoją one w jednej linii. Długość „bramki” wynosi więc 350 cm. Na górze płyt lub wiader leży listwa – porzeczka bramki. Do strzałów zaleca się używanie piłki do siatkówki. Osoby na wózku wykonują strzały ręką.

Przed „bramką” są zaznaczone trzy odległości: 3, 6 i 9 metrów.
Trafienia z odległości 3. metrów przynoszą punkty jak wyżej.
Trafienia z odległości 6. metrów podwajają liczbę punktów, np 3 = 6
Trafienia z 9. metrów liczbę punktów potrajają, np. 3 = 9
Każdy uczestnik ma po trzy strzały z każdej odległości.
Przy trafieniu w pola 1 i 5 punktów, odbita piłka wraca,
Przy trafieniu w punkty 3 i 10 piłka przechodzi poza bramkę.